ดูละครทีวีย้อนหลัง รอยมาร ที่ผ่านมา
อ่านละครรอยมาร ตอนที่ 10-11 วันที่ 5 ต.ค.54
เมื่อกลับไปถึงบ้านเห็นบรรยากาศกำลังสนุกสนานกันเต็มที่ มองหาสไบนางก็ไม่เจอเอะใจว่าหายไปไหน มองไปอีกทีจึงเห็นเธอในชุดสวยสมวัยอุ้มน้องหมาที่อาทิตย์เอามาให้ลงมาอย่างยิ้มแย้มแจ่มใสมีความสุข
อุปมาอดที่จะหาเรื่องไม่ได้ สั่งห้ามเธอเอาน้องหมาเข้าไปในห้องนอน ถูกสไบนางกวนประสาทตามเคยว่าตนจะเอาไปเลี้ยงในห้องนอน ถ้าเขาทนไม่ได้ก็ย้ายไปนอนที่อื่น
“ถือว่าวันนี้เป็นวันเกิดเธอ ฉันยอมให้วันนึง แต่อย่าให้มันมารบกวนตอนฉันนอนก็แล้วกัน”
“ฉันพูดภาษาหมาไม่เป็น สั่งมันเองแล้วกัน”
อุปมาเจอไม้นี้เข้า พูดไม่ออก ได้แต่สูดลมหายใจลึกๆ เป่าพรวดออกมาแล้วเดินขึ้นข้างบน แต่ไม่วายหันมาพูดชมว่าวันนี้เธอแต่งตัวได้...เห่ยสุดๆ ทั้งที่ในความรู้สึกเห็นว่าเธอแต่งได้สวยสมวัยที่สุด เลยถูกสไบนางย้อนเอาว่าใครจะแต่งได้สวยเหมือนพี่เมล่ะ แล้วพูดกับน้องหมาดังๆว่า
“คืนนี้งับปากมันเลย ปากเสียนัก”
ooooooo
ถึงเวลาตัดเค้ก อาทิตย์จะขอตัวกลับเพราะต้องเข้าเวร สไบนางกุลีกุจอบอกให้บังอรหากล่องโฟมจะเอาเค้กให้อาทิตย์เอากลับไปกิน คุณหญิงกับบารมีเห็นความสนิทสนมของทั้งคู่แล้ว คุณหญิงเปรยๆว่า
“หวังว่าเราคงไม่ได้ผูกกรรมให้ยืดยาวต่อไปไม่จบสิ้นหรอกนะพ่อมี...”
ooooooo
วิมาดาไปถึงร้านอาหารที่นัดกับอุปมาก่อน เธอเจอธนูไปร้านเดียวกัน เขาดีใจถามว่ามากับใครวิมาดาปดว่าตนกำลังจะกลับ แล้วรีบผละไป เจออุปมาเข้าร้านพอดี เธอรีบลากเขาออกไปเพราะไม่อยากให้มีเรื่องกับธนู
ธนูนึกอะไรได้อยากจะบอกวิมาดาหันมองไปอีกทีเห็นเธอกำลังลากอุปมาออกไปก็เลือดขึ้นหน้ารีบตามไป เห็นอุปมาขับรถพาวิมาดาออกไปพอดี ธนูขับรถไล่ล่าเอาเป็นเอาตาย วิมาดารู้ว่าธนูมีปืนในรถ บอกอุปมาให้เลี้ยวเข้าโรงพักเลย อุปมาไม่รู้อีโหน่อีเหน่เลี้ยวเข้าโรงพัก บ่นว่าเธอหาเรื่องเดือดร้อน ให้ตนอีกจนได้ ส่วนวิมาดาหน้าจ๋อยอย่างผิดหวังที่ธนูมาทำให้ผิดแผนอีกจนได้ แล้วทั้งสองก็ตกใจ เมื่อธนูปาดรถเข้ามาเทียบ
ที่น่าปวดหัวยิ่งกว่านั้นคือ ขึ้นโรงพักเจออาทิตย์อยู่เวรพอดี ธนูขึ้นไปด่าอุปมาว่าแย่งผู้หญิงตนทั้งที่มีเมียแล้ว อุปมาย้อนเอาว่าเรื่องนี้ธนูน่าจะเตือนตัวเองมากกว่า แล้วบอกวิมาดาว่า
“บอกเขาไปสิว่าเราเป็นเพื่อนกัน ทุกอย่างจบแล้วไม่มีอะไรมากกว่านั้น” วิมาดากลัวเรื่องจะบานปลายยิ่งสาวยิ่งลึก พยายามหาทางลงจากโรงพัก
อาทิตย์ได้ทีบอกอุปมาว่าทำอะไรขอให้เกียรติบีด้วย ไม่ใช่เรียกร้องแต่บีให้เกียรติตัวเองฝ่ายเดียว อุปมาเถียงทันทีว่า ตนกับวิมาดาเป็นเพื่อนกัน อาทิตย์สวนไปทันควันว่าตนกับสไบนางก็เป็นเพื่อนกัน แต่ก็พูดให้อุปมาสบายใจว่า ตนจะไม่เล่าเรื่องคืนนี้ให้สไบนางฟัง
“อยากเล่าก็เล่าไปสิ ผมไม่แคร์” อุปมายักไหล่หัวเราะขำๆ กวนๆแล้วเดินไปขึ้นรถ
ooooooo
อ่านละครรอยมาร ตอนที่ 11
น้องหมาที่อาทิตย์เอามาให้เป็นของขวัญวันเกิด ทำให้สไบนางสดชื่นมีชีวิตชีวาขึ้นมากเพราะได้เล่นได้พูดคุยกับน้องหมาแก้เหงา คืนนี้ก็นั่งแปรงขนให้ลูบตัวน้องหมาไปมา นึกได้เลยตั้งชื่อให้ว่า “ซันไชน์” เพราะคนให้ชื่อ “ซันนี่” พอตั้งชื่อให้คล้องจองกันแล้วก็หัวเราะขำเองคนเดียว
มีเสียงเปิดประตูห้องเข้ามา สไบนางรู้ว่าต้องเป็นอุปมาแน่ รีบวางซันไชน์ลงบนเบาะกระซิบบอกเบาๆว่า “ห้ามส่งเสียงดังนะ ยักษ์วัดแจ้งมาแล้ว”
แต่พออุปมาเดินเข้ามา เจ้าซันไชน์ก็เห่าต้อนรับทันที อุปมาฉุนขาดสั่งให้เอามันออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้เลย
“ไม่...ถ้าเอาซันไชน์ออกไป ฉันจะเห่าแทน ดูซิ เสียงเห่าตัวไหนจะดังกว่ากัน”
“เธอมันหมาบ้า...โอ๊ย...” อุปมาหัวเสียเดินไปเข้าห้องน้ำปิดประตูโครม
สไบนางบอกซันไชน์ว่าไม่ต้องกลัวนะ ยักษ์ไปแล้ว กู๊ดไนต์กับมันแล้วเลื่อนตัวลงนอนยิ้มอารมณ์ดี
อุปมาออกมาขึ้นเตียงนอนอย่างหงุดหงิด จนกระทั่งใกล้สางเขาก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะถูกเจ้าซันไชน์ลุกขึ้นมาเลียหน้าแผล็บๆ เขาลุกขึ้นโวยวายเอาเสื้อขึ้นเช็ดน้ำลายอย่างรังเกียจ
สไบนางเรียกซันไชน์ไปอุ้มอย่างแสนรัก อุปมาโวยวายขึ้นอีกเมื่อรู้สึกที่กางเกงบอกเซอร์แฉะๆจับดูเลยรู้ว่าถูกเจ้าซันไชน์ฉี่ใส่ เขาลุกพรวดจากเตียง สไบนางกลั้นหัวเราะถามว่า
“ฉี่ราดเองรึเปล่า”
“จะบ้าเรอะ เอามันออกไปจากห้องฉันเลยนะ ถ้าฉันออกมาจากห้องน้ำเจอมันอีกที จะเตะให้คอหักเลย” พูดแล้วเดินหัวเสียเข้าห้องน้ำ
“ไอ้ใจโหด” สไบนางด่าเบาๆกอดซันไชน์ไว้แน่น
ooooooo
อาทิตย์โทร.มาคุยกับสไบนางแต่เช้าถามว่า
เมื่อคืนเจ้าตัวเล็กสร้างความวุ่นวายอะไรรึเปล่า สไบนางคุยเสียงแจ่มใสว่าไม่เลย เลี้ยงง่าย คนมากกว่าที่เป็นตัวสร้างปัญหา แล้วบอกอาทิตย์ว่าตนตั้งชื่อให้น้องหมาว่า “ซันไชน์” ถามว่าชอบไหม พลางมองเจ้าซันไชน์ที่วิ่งอยู่แถวสนาม
อุปมากำลังจะออกไปข้างนอก เหล่ๆใส่สไบนางตาขวาง สไบนางได้ทีเลยพูดเสียงดัง
“ส่วนไอ้ตัวใหญ่ขนหน้าดกๆชื่อไอ้ซันเซตกำลังจะออกไปข้างนอกแล้ว”
เสียงอาทิตย์ขำครืดๆดังจากปลายสาย สไบนางยิ้มสะใจ ยิ่งเมื่อเห็นอุปมาเดินหน้าหงิกไปก็ยิ่งชอบใจ คุยโทรศัพท์ต่อแอบด่าไปด้วยว่า
“เปลี่ยนใจแล้ว ให้ชื่ออัพเซตดีกว่า คนบ้าอะไรจะหน้าหงิกหน้างอบูดบึ้งเป็นตูดได้ทั้งวัน”
เสียงอาทิตย์หัวเราะขำชอบใจดังมาอีก สไบนางเอะใจกวาดตามองหาซันไชน์ไม่เห็นแล้ว เลยคุยโทรศัพท์ไปบ่นไปว่าไม่รู้ซันไชน์หายไปไหนแล้ว ตกคลองหรือเปล่าก็ไม่รู้ แล้วเดินหาไปเรื่อย
ทันใดนั้น ซันไชน์ร้องเอ๋งสุดเสียงแล้วเงียบไป ตามด้วยเสียงแรมที่วี้ดว้ายอย่างตกใจ
“ว้าย...คุณมาร์ค ทับลูกหมาค่ะ”
อุปมาลงจากรถมาดู สไบนางวิ่งตะบึงมาถึงผลักอุปมาให้พ้นทาง ก้มมองร้องเรียกซันไชน์! ในขณะที่อุปมาเบือนหน้าหนีอย่างรู้สึกผิด เอ่ยขอโทษเบาๆ
สไบนางตาแดงก่ำตะโกนด่าอุปมา “ไอ้คนใจร้าย” อุปมาเสียงอ่อยว่าตนไม่ได้ตั้งใจ แต่สไบนางไม่ฟังเสียงหาว่าเขาตั้งใจแกล้งตนด้วยการฆ่ามัน แล้วทุบตีอุปมา ด่า “ไอ้ฆาตกร ไปตายเลยไป”
ครู่หนึ่ง สไบนางไปดึงผ้าเช็ดตัวจากแรมไปห่อเจ้า
ซันไชน์อุ้มเดินร้องไห้ไปทางสนาม อุปมามองตามแล้วสั่งแรมให้เรียกเด็กมาทำความสะอาดให้เกลี้ยงเลย อดหันมองตามหลังสไบนางไปหน้าจ๋อยๆไม่ได้
สไบนางเอาเจ้าซันไชน์ไปฝังไว้ที่ริมสวน คุกเข่าเอ่ยลาน้ำตาคลอ อุปมาเดินมาคุกเข่าลงข้างๆเธอ เขาเด็ดดอกไม้จากในสวนมากิ่งหนึ่ง ปักลงที่หลุมศพเจ้าซันไชน์ สไบนางเหลือบมองด่าว่าเขาเป็นตัวมารทำลายความสุขทุกอย่างในชีวิตตนแล้วลุกขึ้นดึงกิ่งดอกไม้ที่อุปมาปักปาหน้าเขาก่อนวิ่งหนีไป
อุปมาถอนใจยาว ลุกขึ้นยืนมองหลุมเจ้าซันไชน์ เอ่ยอย่างเสียใจว่า
“แกคงรู้นะว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ” ก้มหยิบดอกไม้กิ่งนั้นปักไว้ที่เดิมแล้วเดินหงอยๆกลับไป
ooooooo
ตกเย็น อาทิตย์มาปลอบใจสไบนางว่าไม่ต้องเสียใจเดี๋ยวจะหาซื้อให้ใหม่ สไบนางไม่เอากลัวจะตายอีก อาทิตย์บอกว่าอุปมาคงไม่ได้ตั้งใจก็ถูกหาว่าพูดแก้ต่าง
ให้กัน อาทิตย์เลยไม่พูดต่อ ส่วนสไบนางขอโทษเขาที่ดูแลของขวัญไว้ไม่ได้
“อย่าคิดมากเลยบี กรรมของมัน” อาทิตย์ปลอบ แล้วนึกสนุกแซวว่า “เดี๋ยวมันก็ไปเกิดเป็นลูกเธอเองแหละ” ทำให้สไบนางพลอยขำไปด้วย ถามว่าลูกตนออกมาหน้าจะเหมือนซันไชน์ใช่ไหม อาทิตย์ถามแซวๆว่า “คุณมาร์คหน้าเหมือนซันไชน์เหรอ”
“ซันนี่!” สไบนางคว้าแก้วน้ำตั้งท่าจะสาด อาทิตย์หัวเราะแล้ววิ่งหนี ถูกสไบนางไล่ตามสาดใส่จนได้ ทั้งสองวิ่งไล่
หัวเราะร่าเริงไปทางสวน
คุณหญิงกับบังอรยืนดูอยู่บนบ้าน คุณหญิงพูดด้วยสีหน้าไม่สบายใจนักว่า
“เดี๋ยวบีจะกลับไปบ้านโน้น ให้ระเบียบตามไปส่งนะ อย่าให้กลับไปกับอาทิตย์ตามลำพัง”
ooooooo
ด้วยความรู้สึกผิด อุปมาซื้อลูกหมามาใช้ให้ สไบนางไม่เอาบอกว่าซันไชน์มีได้แค่ตัวเดียวเลยถูกอุปมาประชดว่า แน่ซิก็เป็นของคนรักให้นี่ หมาตัวไหนก็ทดแทนไม่ได้
สไบนางตอบประชดว่าแน่อยู่แล้ว ตัวนี้เอามาจากไหน คืนเจ้าของไปเลย อุปมาบอกว่าตนจะเลี้ยงเอง เลยถูกสไบนางขู่ๆว่า
“ก็เรื่องของคุณ บ้านของคุณ ถ้าฉันไม่เห็นเดินเหยียบมันตายอย่ามาว่ากันก็แล้วกัน”
“คนใจยักษ์” อุปมาด่า เลยถูกสวนไปทันควันว่า “ไอ้ฆาตกรใจโหด” แล้ววิ่งปรู๊ดขึ้นบ้านไปเลย อุปมาถอนใจพรืด แล้วอุ้มลูกหมาเดินออกจากบ้านไป
ooooooo
ตกค่ำ ยายจันทร์ยกอาหารและผลไม้ไปให้ประมุขที่ห้องนอน พบประมุขนอนหมดสติอยู่ข้างเตียง คุณหญิงรีบให้คนพาส่งโรงพยาบาล แล้วโทร.บอกวิจิตราให้กลับมาเยี่ยมประมุขบ้าง แต่อย่าบอกเมธาวีเรื่องพ่อเธอป่วยเข้าโรงพยาบาลเดี๋ยวจะทรุดไปอีกคน
“แม่คุยกับหมอแล้ว บอกตามตรงว่าแม่ไม่สบายใจเลย” คุณหญิงเปรยๆ
“ค่ะคุณแม่ วันสองวันนี้หนูจะกลับไปบ้านสวนค่ะ...ค่ะ... ค่ะ...สวัสดีค่ะคุณแม่” วางสายจากคุณหญิงแล้ว วิจิตราหันมองเมธาวีที่นอนหลับอยู่ น้ำตารื้น รู้สึกสลดหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูกที่ลูกยังนอนอาการไม่ดีอยู่ สามีก็ต้องเข้าโรงพยาบาลไปอีกคน
ooooooo
ที่บริษัทอุปมา มีการประชุมเตรียมจัดงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้า หลังจากเลขารายงานเรื่องอาหารที่จะจัดในงาน ว่าจะเลือกแต่เจ้าอร่อยจากทุกย่าน และจะมีการจับสลากของขวัญ 20 รางวัลด้วย
“น่าจะมีการแสดงสักหน่อยไหม งานจะได้ไม่กร่อย” บารมีเสนอ อุปมาบอกว่าหัสดินจะให้วงของเพื่อนมาเล่นให้ บารมีเห็นด้วย เลขายกมือเสนอว่า
“หนูว่าน่าจะให้คุณบีรำโชว์ในงานด้วยนะคะ ได้ยินว่า คุณบีเธอรำเก่ง ลูกค้าคงตื่นเต้นที่จะได้เจอตัวภรรยาคุณมาร์คด้วย”
“ไอเดียไม่เลวเหมือนกันนะ” บารมียิ้มพอใจ พออุปมาตั้งท่าจะแย้ง บารมีก็ตัดบทว่า “เลี้ยงขอบคุณลูกค้าทั้งที ก็ต้องมีอะไรพิเศษหน่อยสิมาร์ค ภรรยาเอ็มดี ลงทุนขึ้นเวทีรำเอง มันแสดงให้เห็นถึงความจริงใจกับลูกค้านะมาร์ค”
อุปมาเลยพูดไม่ออก บารมีถามว่ามีใครเห็นด้วยบ้าง ทุกคนในห้องประชุมก็ยกมือกันพรึบ อุปมาเลยหน้าจ๋อยไป
ooooooo
วันรุ่งขึ้น อุปมาอาศัยบารมีของคุณหญิงมาเจรจาให้สไบนางรำในงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้า สไบนางปฏิเสธอ้างว่าไม่อยากช่วยฆาตกรใจโหด และไม่ใช่งานบริษัทของตน
คุณหญิงกล่อมว่าไม่ใช่ก็เหมือนใช่ เพราะตัวเองเป็นภรรยาของอุปมายังไงก็คือ สไบนาง บุญอนันต์อยู่ดี แล้วเอ่ยขอ
“ทำเพื่อบริษัทของตระกูลตัวเอง ไม่ควรปฏิเสธหรอกบี ไปจ้างคนอื่นมารำ ก็รำสวยสู้บีของย่าไม่ได้หรอก”
เจอลูกยอเข้า สไบนางก็แกล้งทำหน้าเซ็งต่อรองว่า รำชุดเดียวกับงานคุณย่าก็แล้วกัน อุปมาแอบโล่งใจแต่ก็อดแขวะไม่ได้ว่า “แต่เอาแบบเต็มเพลงนะครับ”
สไบนางค้อนควับพูดเชิดๆอย่างไม่เต็มใจว่า ก็อย่าคาดหวังอะไรนักตนไม่มีเวลาซ้อม รำถูกรำผิด พวกพ่อค้าลูกค้าเขาก็คงดูไม่ออกหรอก พูดแล้วเหยียดปากดูถูก ลุกเดินกระแทกไหล่อุปมาออกไป
อุปมาเหล่มองตามทั้งเจ็บใจทั้งหมั่นไส้ คุณหญิงส่ายหน้ายิ้มๆ อ่อนใจกับคู่กัดคู่นี้เหลือเกิน
ooooooo
เมื่อรู้ว่าประมุขเข้าโรงพยาบาล สไบนางจึงไปเยี่ยม แต่พอฟังประมุขโอดครวญเรื่องหนี้สินว่า บารมียึดบ้านไปแล้วยังชำระหนี้ได้แค่ 1 ใน 3 เท่านั้น สไบนาง ถามว่าทำไมหนี้ถึงได้มากมายขนาดนั้น ประมุขก็ด่าบารมีว่าโกงตน พลิกลิ้นไปเรื่อย คิดดอกเบี้ยอะไรก็ไม่รู้จนตนไม่มีแรงจะสู้รบปรบมือด้วยแล้ว
พอเห็นสไบนางไม่สบายใจ ประมุขก็หว่านล้อมให้สไบนางช่วยขอร้องให้บารมีปลดหนี้ให้ แบบนี้ตนก็ยังพอจะมีความหวังในชีวิตกลับมาลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง
“บีคงช่วยลุงไม่ได้หรอกค่ะ” สไบนางหน้าเครียด พอประมุขทำท่าจะอ้อนอีก เธอตัดบทว่า “ถ้าลุงยังพูดเรื่องนี้ อีก บีจะไม่มาเยี่ยมลุงอีกเลย” พูดแล้วเดินไปทางประตูห้องคุณหญิงแอบฟังอยู่รีบหลบออกไป พอสไบนางเดินออกจากห้อง คุณหญิงได้แต่มองตามด้วยความเห็นใจหลานสาว
ปากก็บอกอุปมาว่าตนไม่มีเวลาซ้อมและขี้เกียจซ้อมฉะนั้นอาจจะรำได้ไม่ดี แต่ปรากฏว่า ค่ำนี้อุปมาเห็นเธอไปซุ่มซ้อมอยู่ข้างสนามท่ามกลางแสงสลัวๆ เขายิ้มทั้งขำๆและพอใจแล้วหลบไป
วิมาดามารับเช็คพร้อมค่าขนมปลอบใจจากอุปมาที่บริษัทเป็นงวดสุดท้าย ทราบจากเลขาว่าจะมีการจัดงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าโดยมีสไบนางรำโชว์ด้วย นึกหมั่นไส้ แต่ทำทีตื่นเต้นอยากดูขออนุญาตมางานได้ไหม พนักงานยินดีจัดให้ วิมาดายิ้มสมใจที่จะได้มาทำอะไรให้สะใจตัวเอง
ooooooo
ที่สนามบ้านไทยประยุกต์ เย็นนี้ขณะสไบนางปูเสื่อนอนอ่านตำราภาษาอังกฤษที่สนาม อุปมาในชุดนักกีฬาจ๊อกกิ้งผ่านมาแวะชวนไปจ๊อกกิ้งกันไหม สไบนางปฏิเสธเลยถูกแซวว่านอนทั้งวัน ระวังบั้นท้ายใหญ่ใส่ชุดรำไม่เข้า
พอดีแรมมาบอกว่าอาทิตย์มาหา สไบนางรีบไปพบเพราะฝากให้ช่วยซื้อชุดนางรำมาให้ ปรากฏว่าอาทิตย์ซื้อได้ ถูกใจมาก อาทิตย์แบมือขอบัตรเข้างานเป็นรางวัล สไบนางคุยว่าให้บัตรวีไอพีเข้างานไปดูตนรำฟรีๆได้เลย
อุปมายืนฟังอยู่ขัดขึ้นขวางๆว่างานเลี้ยงขอบคุณลูกค้า คนนอกไม่เกี่ยว สไบนางเลยเล่นแง่บ้างว่าถ้าอาทิตย์เป็นคนนอกตนก็เป็นคนนอกเหมือนกัน เพราะฉะนั้นตนก็ไม่เกี่ยว ถ้าเข้างานไม่ได้ตนก็ไม่รำ
“ไม่มีคนรักมาดู สงสัยจะไม่มีแรงรำ” อุปมาแขวะอย่างหมั่นไส้ สไบนางเลยยั่วเดินไปโอบบ่าอาทิตย์ชวนไปจ๊อกกิ้งกันดีกว่า เย้ยอุปมาว่า
“กำลังใจตัวจริงอยู่นี่ นายมันตัวปลอม ไปจ๊อกกิ้งกันเถอะซันนี่ บีชอบจ๊อกกิ้งกับตำรวจ ปลอดภัยไม่ต้องกลัวถูกจับปล้ำ” ว่าแล้วลากแขนอาทิตย์ออกไปจากบ้าน อุปมาเหล่ตามอย่างหมั่นไส้เต็มที
ooooooo
ค่ำวันจัดงาน จู่ๆวิมาดาในชุดสุดสวยก็นวยนาดเข้ามา พอเจออุปมาเธอเข้าไปอ้อนว่าคงไม่ไล่ตนออกจากงานใช่ไหม ตนอยากมาชมรำเปิดงานโดย ภรรยาของเขา เห็นร่ำลือกันว่าสวยไม่แพ้มืออาชีพ
อุปมาบอกว่าถ้าไม่มาสร้างความวุ่นวายในงานก็ไม่มีปัญหาอะไร วิมาดาสัญญาว่าถ้าตนสร้างความวุ่นวายปุ๊บก็จะออกจากงานทันทีเลย อุปมาหันไปบอกหัสดินให้คอยจับตาเอาไว้ให้ดี มองตามวิมาดาไปอย่างไม่สบายใจ
พอพ้นจากสายตาของอุปมา วิมาดาก็ตรงไปที่ห้องแต่งตัวรี่เข้าไปหาสไบนางที่นั่งอยู่หน้ากระจก พอสไบนางมองจากกระจกเห็นวิมาดา เธอตั้งหลักเตรียมรับมือเต็มที่
หลังจากทักทายแบบประชดประชันกันไม่กี่คำ วิมาดาก็เข้าไปพูดได้ยินกันเพียงสองคนว่า
“ฉันรู้นะว่าเธอเป็นเจ้าสาวส้มหล่นของคุณมาร์ค อย่าหวังเลยว่าจะหว่านเสน่ห์จับคุณมาร์คได้สำเร็จ” พูดแล้วจ้องตาผ่านกระจกกันอย่างไม่มีใครลงให้ใคร
พอดีอาทิตย์ในชุดลำลองเดินเข้ามา สไบนางได้ทีร้องเสียงดังพลางชี้ไปทางวิมาดา
“คุณตำรวจช่วยด้วยค่ะ เมียน้อยบุกค่ะคุณตำรวจ ผิดศีลธรรม จับเข้าคุกไปเลยค่ะ”
ทุกคนหันมองไปทางวิมาดาเป็นตาเดียว จนวิมาดาทำท่าไม่ถูกด่าสไบนาง “อีเด็กบ้า” แล้วเดินงุดๆออกจากห้องแต่งตัวไปเลย ขณะที่ทุกคนพากันงงนั้น อาทิตย์กลับหัวเราะตำหนิสไบนางว่าขยันสร้างศัตรูเสียจริง สไบนางยักไหล่อย่างไม่แคร์ ยิ้มสะใจที่ได้ฉีกหน้าวิมาดาจนต้องเป็นฝ่ายถอยไปไม่เป็นท่า
ฝ่ายอุปมาก็เริ่มรู้สึกดีๆกับสไบนางขึ้นเมื่อเห็นเธอมาแอบซ้อมรำก่อนขึ้นเวทีอย่างจริงจัง นึกสนุกจะเดินไปชมไปแซวเล่น แต่พอเดินพ้นมุมตึกก็เห็นอาทิตย์นั่งขัดสมาธิกับพื้นคอยถ่ายคลิปวีดิโอให้สไบนางอยู่
สุดท้ายอุปมาก็ถอยออกไปเซ็งๆ
ooooooo
เกิดเรื่องจนได้ เมื่อสไบนางถูกวิมาดาสาดซ่าหริ่มใส่ขณะเตรียมออกไปรำ สาดเสร็จตัวเองก็เดินกระหยิ่มยิ้มย่องออกจากงานไป
เมื่อเพลงขึ้น สไบนางตัดสินใจออกไปรำทั้งที่ซ่าหริ่มย้อยทั้งที่หน้าและตัว เธอรำไปยิ้มแย้มไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่บารมีและอุปมาที่ดูอยู่ต่างสงสัยว่าทำไมตัวเธอถึงได้เลอะเทอะขนาดนั้น
อาทิตย์ที่ถ่ายวีดิโออยู่ถึงกับชะงักหยุดการถ่ายคลิปมองสไบนางด้วยสีหน้าเป็นห่วงมาก แต่เธอก็ยังยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาทิตย์เห็นวิมาดาเดินยิ้มกริ่มออกไป ฉุกคิดได้ว่าต้องเป็นฝีมือแม่นั่นแน่ๆรีบตามไป แต่พอถาม วิมาดา
ก็ทำไขสือจนอาทิตย์จับไม่มั่นคั้นไม่ตายต้องปล่อยไป
พอรำเสร็จ สไบนางจะกลับหลังเวที อุปมาก็ก้าวขึ้นไปคว้าไมค์จากหัสดินแล้วไปดึงมือสไบนางมากลางเวที พูดกับแขกในงาน โดยมือหนึ่งจับไมค์และอีกมือจับมือสไบ– นางบีบแน่น
“คุณบีตั้งใจฝึกรำชุดนี้อย่างเต็มที่เพื่อแสดงให้แขกทุกคนในงานชม แต่เผอิญก่อนแสดงเจอแอกซิเดนท์นิดหน่อย แต่เธอก็ยังมีสปิริตออกมารำจนจบเพลง ขอเสียงปรบมือให้ภรรยาผมอีกครั้งด้วยครับ”
สิ้นเสียงอุปมา เสียงปรบมือก็กึกก้องไปทั้งห้องจัดงาน แขกทุกคนยืนขึ้นอย่างให้เกียรติ อุปมาปล่อยมือที่จับมือสไบนางปรบมือให้อย่างชื่นชม จังหวะนั้นเอง สไบนางน้ำตารื้นรีบวิ่งกลับเข้าหลังเวทีไป
อุปมามองตามตกใจเล็กน้อย แต่หัสดินเชาว์ดีรีบคว้าไมค์จากอุปมาพูดอารมณ์ดีว่า
“จบโชว์ซึ้งๆของสามีภรรยาแล้ว เรามาสนุกกับลีลาหางเครื่องของพนักงานสาวๆอวบๆของบริษัทกันต่อเลยนะครับ ขอเสียงปรบมือด้วยคร้าบบบบ”
ooooooo
สไบนางร้องไห้ทั้งอายทั้งปลาบปลื้มระคนกัน อุปมารีบเดินตามมา แต่เจออาทิตย์มาจากอีกทางหนึ่งอุปมาเลยชะงัก
พอเห็นคนรู้ใจเข้าใจกัน สไบนางก็ร้องไห้ออกมาจนตัวสั่น อาทิตย์สงสารจับใจกอดเธอไว้ปลอบใจ ให้กำลังใจชมว่า เธอทำหน้าที่เสร็จแล้วเราไปหาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่า สไบนางพูดทั้งที่ยังร้องไห้ว่า
“ไม่เอาซ่าหริ่มนะ”
อ่านละครรอยมาร ตอนที่ 10-11 วันที่ 5 ต.ค.54
โดย บทประพันธ์ พัดชา จากบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3
โดย ผิน เกรียงไกรสกุล
ที่มาไทยรัฐ
